İnsanlar vardır; Sabah güneş ışıklarıyla birlikte doğarlar, akşam karanlığın çökmesiyle ölürler.
Neden mi?
Çünkü iz bırakmamışlardır.
Fakat insanlar vardır; yaşarken ölmüşlerdir ama ebediyen yaşamaya , ölümsüzlüğe hak kazanmışlardır.
Neden mi?
Çünkü bunlar insanlık adına hizmet ederken iz bırakanlar olup, BÜYÜK İNSANLARDIRLAR.
Büyük insanlar, yaşarken ölmüş bile olsalar onların fikir ve gayretleri zamanla milli idrakte, diriliş sırrına ererler ve onların fikir ve gayretleri bir millet hayatını yönlendirir, bereketlendirir ve feyizlendirir.
Bunlar kimlerdir?
İşte bunlar : Başta karanlıkların ışığı, Türk Milletinin aşığı, Devletimizin ve Cumhuriyetimizin kurucusu Yüce Türk Milletinin kurtarıcısı, insanlık idealinin eşsiz ve saygıdeğer siması ve bütün ömrünü Yüce Türk Milletinin hizmetine adayan ;
“Ey Türk! Yüksel, yükselmenin hududu yoktur, işte parola budur.”
diyen büyük insan , önderimiz, rehberimiz, Aziz ATATÜRK. Gerçek gönülde Namaz kıl ki, ALLAH bilsin.
Halk içinde kötü görün ki, Alem sana gülsün.
Toprak gibi hor görül ki, nefsin ölsün.
Yardım etseniz de, nefsimi yenip ağlasam ben. diyen HOCA AHMET YESEVİLER,
“ Doğru olsam ok gibi yabana atarlar beni,
Eğri olsam yay gibi elde tutarlar beni,
Doğruda aç görmedim eğride tok,
Eğri yay elde kalır, menzil alır doğru ok” diyen HAZRETİ MEVLANA
“ Gelin tanış olalım,
İşi kolay kılalım,
Sevelim sevilelim,
Dünya kimseye kalmaz “ diyen YUNUS EMRE
“ İlimden gidilmeyen yolun sonu karanlıktır,
Biz aslan ile ceylanı barındırdık kucağımızda
Kin ve nefretler yok olur ocağımızda” diyen HACI BEKTAŞİ VELİ HAZRETLERİ
“ Ölen insan ise bıraktığı şey eseri,
Ölen hayvan ise, ondan da kalan şey semeri” diyen MEHMET AKİF
“ Usanmaz kendini insan bilenler halka hizmetten,
Kaçar mı? Mert olan bir can için halka gayretten,
Felek her türlü esbab-ı cefasın toplasın gelsin
Dönersem kahbeyim
